H ιστορία επαναλαμβάνεται

Ήταν άνοιξη, στα μέσα της δεκαετίας του 60 (με κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου), όταν ξεκίνησαν τα λεγόμενα "Ιουλιανά" που λειτούργησαν σαν προπομπός της δικτατορίας. Μεγάλη μερίδα πολιτών, νέοι, φοιτητές, εργάτες, κατέβαιναν κάθε μέρα το.....
απόγευμα και έκλειναν το χώρο μπροστά από τη βουλή, ζητώντας ριζικές αλλαγές από την τότε κυβέρνηση (ΓΑΠ, τι σύμπτωση!) και αλλαγή της μετριοπαθούς στάσης της (σε θέματα που αφορούσαν το παλάτι, την κοινωνική εξαθλίωση κλπ.). Μετά από κάποιο διάστημα συνεχούς διαμαρτυρίας είχε υπάρξει και δημοψήφισμα, όπου ο λαός στρεφόταν κατά του παλατιού και τελικά με την παραίτηση Μητσοτάκη (ναι, ναι, αυτός στον οποίο πάει ο νους, τότε υπουργός εξωτερικών - και κοίτα ξανά πως η ιστορία επαναλαμβάνεται αφού και αυτόν ο υπουργός εξωτερικών (Σαμαράς) τον έριξε το 91) η χώρα οδηγήθηκε σε εκλογές που όμως δεν μπορούσαν να δώσουν αυτοδυναμία και αφού τράβηξε κανά 6μηνο το σκηνικό συνασπισμών και οικουμενικών κυβερνήσεων ήρθε και ο Παπαδόπουλος να μας κατσικωθεί 7 χρόνια.
Και κοίτα τώρα. Άνοιξη ξανά, κινητοποιήσεις έξω από τη βουλή, κυβέρνηση ΓΑΠ, πιθανότητα δημοψηφίσματος, πιθανότητα συνεργασία με έναν ακόμα γόνο Μητσοτάκη, αδυναμία αυτοδύναμης κυβέρνηση σε πιθανές εκλογές. Ααα, να σημειώσουμε ότι τότε (το 66) η χώρα ήταν γεμάτη από Αμερικανούς και Βρετανούς πράκτορες που προετοίμαζαν το έδαφος για την πτώση του ΓΑΠ και τον ερχομό των συνταγματαρχών. Σήμερα βέβαια οι πράκτορες έχουν πιο εκλεπτισμένη ονομασία: ΔΝΤ, τροϊκανοί, ΕΚΤ...
Και να ρωτήσω εγώ τώρα, ποιός θυμάται ότι όλα αυτά τα έχουμε ξαναζήσει πριν από 40 χρόνια;